وقتی می‌گویند «کارتینگ»، همه یک چیز در ذهنشان نیست. بسته به این‌که پیست روباز باشد یا سرپوشیده و کارت‌ها برقی باشند یا بنزینی، حس رانندگی، هزینه و حتی کسانی که مناسبش هستند فرق می‌کند. در این مطلب این تفاوت‌ها را کنار هم می‌بینیم.
پیست روباز یا سرپوشیده؟
پیست سرپوشیده (سالنی)
- معمولاً کوچک‌تر است و پیچ‌های تنگ و زیادی دارد.
- به هوا وابسته نیست؛ باران، گرما و سرما روی سانس اثری ندارد.
- برای فضای بسته، کارت‌ها معمولاً برقی‌اند تا دود و صدا کم باشد.
- به‌خاطر پیچ‌های تنگ و مسیر کوتاه، سبقت گرفتن سخت‌تر است.
پیست روباز
- مسیر معمولاً بلندتر است و بخش‌های مستقیم و پیچ‌های متنوع‌تری دارد، پس حس سرعت بیشتر است.
- فضای باز اجازه می‌دهد کارت‌های بنزینی (با صدای بیشتر) استفاده شوند.
- هوا مهم است: باران، سطح لغزنده، گرما و باد بر رانندگی اثر می‌گذارند و گاهی سانس را متوقف می‌کنند.
کارت برقی یا بنزینی؟
قدرت و پاسخ‌گویی
موتور برقی همه‌ی نیرویش را از همان لحظه‌ی اول دارد؛ نیازی به بالا رفتن دور موتور نیست و کارت بلافاصله با فشار پدال واکنش نشان می‌دهد. این ویژگی به‌خصوص در پیچ‌های تنگ و سالن‌های کوچک حس می‌شود. موتور بنزینی به‌تدریج با بالا رفتن دور، قدرت می‌گیرد؛ اما از دور اول تا آخر قدرتش ثابت می‌ماند. در بیشتر پیست‌ها که کارت‌های تفریحی با قدرت مشابهی دارند، سرعت نهایی هر دو نوع نزدیک به هم است. در استارت سرد، برقی برتری دارد (بدون گرم کردن، قدرت کامل می‌دهد) و در مسیرهای مستقیم و بلند روباز، بنزینی بهتر است.
صدا
کارت برقی تقریباً بی‌صداست؛ فقط صدای چرخ‌ها و باد شنیده می‌شود. کارت بنزینی پرصدا و لرزان است و برای بعضی‌ها همین صدا و لرزش جذابیت کارتینگ است.
نگهداری و تعمیر
کارت برقی تقریباً کارِ نگهداری ندارد: نه روغن، نه کاربراتور، نه تسمه و قطعات متحرک کمتر. نتیجه‌اش خرابی کمتر و آماده‌بودن بیشتر کارت‌هاست. کارت بنزینی به سرویس منظم نیاز دارد (تعویض روغن، شمع و تنظیمات)؛ در عوض محکم است و برای کسی با دانش مکانیکی ساده تعمیر می‌شود.
باتری و مدت کار
کارت برقی در استفاده‌ی شدید حدود ۲۰ تا ۳۰ دقیقه با هر شارژ کار می‌کند که برای یک سانس کافی است. شارژ سریع بخش زیادی از ظرفیت را در زمان کم برمی‌گرداند و باتری‌های جدید خیلی بهتر از نسل اول مقاومت می‌کنند. در عین حال ممکن است آخر یک سانس طولانی کمی از قدرت کاسته شود. کارت بنزینی با یک باک چندین ساعت کار می‌کند.
کدام مناسب چه کسی است؟
- برقی: پیست‌های سرپوشیده، تفریح خانوادگی و کارتینگ شهری، چون دود تولید نمی‌کند.
- بنزینی: پیست‌های روباز و مسابقه‌ی رسمی، که قهرمانی‌های باشگاهی تا جهانی با همین موتورها برگزار می‌شود.
انواع دیگر کارت
- کارت‌های بدون موتور: وسیله‌های ساده که با نیروی جاذبه یا با پدال حرکت می‌کنند.
- کارت‌های مسابقه‌ای: سبک و قابل تنظیم، برای رقابت جدی.
- کارت‌های تفریحی و کرایه‌ای: محکم و ایمن، مناسب هر کسی بدون تجربه. به این شکل «arrive and drive» (بیایید و برانید) هم می‌گویند.
- کارت‌های خارج از جاده (آفرود): شبیه ماشین‌های کوچک ساحلی با لاستیک درشت و قفس ایمنی.
- کارت‌های خیابانی: در بعضی کشورها با چراغ، بوق و راهنما مجوز عبور از جاده دارند.
برای تازه‌کار کدام را انتخاب کنم؟
اگر اولین بار است، نوع موتور مهم نیست؛ هر دو را می‌شود راحت راند. مهم‌تر این است که تجهیزات ایمنی بپوشید، توضیحات مسئول پیست را گوش بدهید و با هیجان کم شروع کنید. اگر دوست دارید حس واقعی سرعت و پیچ‌های بلند را بفهمید، پیست روباز انتخاب بهتری است؛ اگر هوای بد یا فضای بسته مشکل است، سالنی برقی راحت‌تر.
ساختار فنی کارت را در کارت چطور ساخته شده؟ توضیح داده‌ایم.
اگر دوست دارید این نکته‌ها را روی پیست امتحان کنید، سانس خالی را ببینید و رزرو کنید.
منابع
این مطلب بر پایه‌ی منبع‌های زیر و با نوشته‌ی خودمان تهیه شده است: